Tirkî  |  Erebî

Emîne Erciyes

Min dema wê hevî difrot ew naskir. Di destê wê de selikek heyanî di devra tijî hevî hebû. Renk bi renk bû, bi coş bû. Di xwest hema hevî bide yê ku berbi wê ve tên.

Ji bo kesek bê hevî nemîne hevî belav dikir. Bi zorî bejî bala herkesî tikşand serxwe. Bi balebaniya xwe bahsa xweşikbûna yên ku digotin “em ji hêviyê bawernakin” dikir. Herkesî bi awayek matmayî, li wê zaroka ku derdor bi gotina “hêvî hêvî” ser û bine hev dikir meyzedikir.

 

 

 

Ne xema wê bû ev venêrînên tinaz û şêwî. Ji ber ku wê karê herî giring yê cîhane dikir; hêvî difrot. Hem jî roja sersalê! Di sersalêde ji xeynî wî karî karekî bi watedir heye? Li himber yên ku ne dixwestin hêviyê bistinîn hêrsa wê mezin bû. Ji wan re digot “wê demê bimrin.” Ma ji xwe, bê hêvîbûyîn ne tiştek wek mirinêyê? Jiyanek bê hêvî ma qey diherike? Na, naherike!

Dibejin mirov çawa bikevin sala nû, bi giştî salê wê bi wê rengi derbas bikin. Ew bi hevî firotinê ket setsala nû, hezar sala nû. Sersala 2000’an. Dema ku wê hevî difrot min ew naskir. Li ser dika şanoyê bû. Hêviya di selika wê de, heyecana wê ya ew dikir mîna zarokek kewfxweş, coşa wê, belabantiya wê û ew lîstikvaniya wê ya kin, ev bi herkesi baş dida naskirin. Ewê şeva sersalê ne zarokek ku hêvî difrot diwejand, aslında ew zarok ew bi xwe bû.

Ne bi selikabe jî, dilê we tijî hêvî bû û meşvanekî hêvîyê ku di xwest hêvîye bi herikine nava hemû dilên mirovahiyê bû. Bi germehiya dile zarokekî ku hêviyê hembez dike, xwe li derdorê hêviyê û jiyanê pêçabû. Ew keçek dilê wê wek ye zaroka bû. Şevlok bi şevlok bû, cihe ku têra derbas dibû coşa jiyanê lê belav dibû. Ji bo mirov pêra samîmî bibe, pêwîst nedikir ku mirov wê demek dirêj nasbike. Ji ber ku ew kesek pir dil germ bû, hemû kesî bi êlaqayek mezin ew pêşwazî dikir. Samîmiyeta wê di çavên wê yê şewq dida de diyar di bû. Bi espîriyekî xwe dida naskirin û mirov xwe ji nişkave di nav nîqaşê germ de dîdît. Di hundurê xwede jî pir ji dil bû. Asîbû, dijraberbû û neheqî ji nedîtinêve ne dihat. Tiştên ku di qewîmî zû fêmdikir.

Di pir zorahiya da derbasbû bû, meşvanekî jiyanê ya ku ji êş û kederan hatî parizandin bû. Gerîllayek bi ezmûn û fermandar bû. Ji her tiştî bêtir bi kedêve giredayî bû. Girêdanbûna wê ya bi kedêre, îfadeya giredanbûna wê ya jiyanê bû. Tu tiştek gav başve pê nedida avêtin. Kesek çalak, fedakar, çavtarî û dîlawerbû. Fêza wê paştamayîn qebul nedikir. Rêhevalek hêja bû, fermandarek mirov bawerî didayê bû. Dil nazik bû û tijî coş bû. Ewan tiştan hemû, israra wêya di zarok mayînê de baş pênase dikir. Ji ber ku zaroktî vekirîbûyîne, pakbûyîne, sadetiye, ya herî giring jî dilawertiye.  Belkî hun bêjin dilê zarokekî gor dilê kesek mezin dilek biçûke. Lê belê, ew dilê biçûk cîhanekê digre nav dilê xwe. Ferehe, bi heskirinê tijiye. Vekiriye, ronahî dide. Çi di dilê wêde hebe parvedike, ji xwera nahêle. Coşa parvekirinê kewfxweşiya wê ya herî mezin bû. Wek êynêyek bû, çi didît; xweşik ne xweşik her tişt çawabe wisa dida diyarkirin.

Bi israr xwestina wê ya wek zarok mayîn îsyanek bû, îsyanek jin bû. Şuna ku mezin bibe û bi hemû qirêjiyê jiyanê re rûbe rû were, wê tercîha xwe ji aliyê zarok mayînê de danî bû. Her tim lêv bi ken bû. Di nav zorahiya jiyanêde jî tucaran ken ji rûyê wê ne di çû. Li himber êşa berxwedana wê, bi ken bû. Ew jî ne bûya bi espîriya li berxwe dida. Beyî ku kesekî bêşîne, dilên wan bişkinê ew rexne dikirin. Dilê xwe jî ne dişkênant, ji ber ku dizanî bi dilek şikestî nikare li himber zorahiya jiyanê li berxwe bide.

Tijî jiyan bû. Ji ber wê yekê bi jiyanere hevyekbû. Hewqas hevyekbû bi jiyanerê, me nedifikirî ku wê rojek mirin rastî wê were. Ji ber wê yekê bi şahadeta wê jiyan ma di nava tenahiyekêde; tama xwe, rengê xwe û dibê qey wateye xwe winda kir. Wek mirov tucaran heza bîrbûyînamin têrê nekir ku ez şahadeta we bi pejirînim. Min jiyanek beyî wê nefikirî. Ez dizanim hevokêmin ye ku di pelpîtin têra vegotina wê nakin. Çawa ku hêza hevoka têrê nakê jiyanê bi her tiştî we vebejê, ew jî bi hevokê sembolik nayê vegotin û her nivçe dimîne. Ma gelo, kîjan hevoka bi tesîr, dikare ronahiya di çavê wê de vebêje? Rengê kîjan hevokê coşa di kenê wêde dikare vebêje? Valetî û taritiya piştî çûyina wê em dorpeçkirin. Wê kîjan hevok jana me îfade bike?

Ez dizanim Sorxwînek din nayê cîhanê. Kesek nikare bi rûkeniya wê ji jiyanêre bi kene. Kesek nikare wek wê çiya û rêhevalen şa bike. Ez naxwazim bawer bikim ku guleyek li wê ket û ew ji me qutkir. Ew gule, guleyek çiqas xedare! Ma qey te çima espîriyek ji wê guleya xedar re nekir? Di bêjin gule nikare bi hêviyê. Ma te ne gotu bû “êz bikevim nav axê jî, hêvî bi min ra nakeve bin axê?

Te selika xwe tijî hêvîkir û te hêvî belavkir ji hemû mirovahiyêre. Belê te hêvî firot, le me ne dît te miqabilê we tiştek girt. Beranberî hêviyê çi dan te? Tişta ku miqabilê hêviya dihat, di hundire mirovande bû; ji bo vê wekhevî, heskirin û hevî belavkirin ji bo te pir bi wate bû. Ji bo ku hêvî bijî te hertişt dikir, te mirin jî da ber çavên xwe. Te ne hêvî difrot, te hêvî di afirand. Û niha jî tu ronahiya me ya hêvîyê, ya ku tucaran kes nikare vemrîneyî.

 

 

 

 

 

 

Kategori: Şehidên Me