Tirkî  |  Erebî

 Hemû heval werin, em bi hevre bi meşin… Nirxandinên ku me îro li ser 8’ ê Adar’ê kiri bû pir berfirehe. Hê jî pirsgirêkên we yê giran hene,

bila feydeyê we pey hev pêş bikeve. Zilam bi tena serê xwe nikare jiyanê pêş bêxe, xeteriye.

 

Roja jinê roja pêş xistina jiyanê ye.

Mercên ku pêwîstî pê heye hemû hatiye amadekirin. Birastî jî hem pir ilkele, hem jî pir pratîke tenê çara me ewe ku em pir hewil bidin. Vê ciwantiya xwe kême kê fedayê xebatê bikin. Bala xwe bi dinê hevalên me yê ku bi aqil xebat dikin zêde nîne. Ev ciwantiya we destê min de ba birastî jî minê xebatên cûrbecûr ser bixisti ba.

Bisebir bin jiyana azad ewqasî hesanî nakeve dest de.

Feyde heye ku hûn xwe ji nûde                bi afirinîn.

Cihê ku hûn jê hatine tu tiştek ne daye we, we pir dest ji xwe berdaye kiriye.

Di vê mijarê de tekoşîna ku em rêve di bin, tekoşîna herê civakiyê. Birastî jî me cara yekem derfetê lêhûr bûyînek wisa dît. Ev jî di şibe weke ku me we ji destê Zeusan de derxistiye. Bê teqez di xwe de têgihiştinek ava bikin. jiyan li vire, cihê kê cûda nîne.

Aciz bûyînên me yê herê mezin ewe ku, cihê van xebatane yê herê baş were rêve birin welate lê, mixabin pir xirab xwe tavêjin erdê. Ev jî me di aciz bûyînê de di xeniqîne. Di jiyane kê weke dewara û paşverû de israr kirin, me xistiye dinava paşverûtiyê ku me heqnekiriye.

Bê teqez pêwîste hûn ji min tiştên ku pêdivî pê heye fêr bibin.

  Taybetmendiyê kesên ku civakparêzîn yê herê mezin jî, li hember jiyanê rêz dayîna raber kirinê re girêdayî ye. Encex rêz dayîna jiyanê re, wespa jiyanê û hêza wê pêşxistinê re tê ispat kirin. Kesên ku nikare hêza jiyanê, hêza jiyana azad pêş bêxin, nikarin xwe bidin peyîtan din ku bibin şervanên azadiyê. Kesên ku jiyanekê ji rêzê di pejirînin, di jiyane kê ku bi mebestên biçûk re xwe mijûl  û nexweş dikin, te wate ya ku kesên herê zêde bê hûrmet nêzî jiyanê di bine. di mijara jiyanê de, kesê ku herê bi rêgez tevdigere ew kes mirovê herê bi nirxe. Ger ku mirov pratîka şoreşgertî jî tevlê bike tu hêz nikare wê mirovê bigre. Ev misogere. Dikare jiyana azad jî û her cûrê şerê wê jî pêk bîne.  

Em dikaarin vê pêvajoyê û ev rojên azad yê jinan, ne weke roja jinan weke rojên jinên azad binirxînin. Ne tinê roja 8’ ê Adar’ê hemû rojan xistina 8’ ê Adar’ê giringe. Em vê pêk tînin, hewildidin pêk bînin. Lê belê, ji xwe jî hen tişt tevlê kirin pir giringe

Hûn ciwanin, zincîrên we hatine perçekirin, carekê din xwe dîl nexin dest.

Ger hûn dixwazin bibin mirovên ramyarî ramyarî pirsgirêka terbiye ye. Di encam de ramyarî pêdiviya hûnera baş axiftinê dixwaze. Cardin pêdiviya avahiyê mantixekê sexlem jî heye. Ji bo ku hûn xwe pêş bêxin di vê mijarê de xwe bi ceribînin. Rewşa we, weke zarokan, pir paşverû û ewqasî tevlê heve ku hûn nikarin xwe vegotin bikin.

Ew dem zêde zêde bi ceribînin, ceribandinên nîqaşan, ji bo xîtabên baş were kirin ceribandinan bikin her wiha ceribandinên pirsgirêkan herê baş danîna holê. Ev tiştane şoreşê pêşdixin.

Li vir fêr bibin, birastî jî ev akademî cihe kê pir bi nirxe. Li vir tê fêr kirin. Li tu derê serê we weke vir serbixwe ne bûye. Hûn dikarin bi vê serî yê xwe yê serbixwe xwe ji nûde keşif bikin, xwe bi bînin û xwe bi afirînin. Ev ji bo we pêwîste, tiştên cûda belayê serê we ye.

Em şerê xilas kirina jiyanê didin.

Em berdewam bikin, niha bi meşin

Keremkin em derbas bibin.

Pêl çîçekan nekin!

Em kêlekê hev re bi meşin.

Birastî jî ev dibistana me jî ked dîrokê. Her tim li vir baz bidin û nîqaş bikin. Dil dixwast ku hûn di welat de jî wisa jiyan bikin.

Birastî jî biharekê sîhêm jî tê ma ne wisa? Tu cuş qandî dest xistina biharê mirovan kêfxweş nake. Lê mixabin gûman dikim ku cîhana we kêmekê xopan bûye,

Hûn çima di welat de jî meşên wisa li dar naxin? Weke naverok meşa azadiyê. Em behsa meşên fizîkî nakin. Behsa meşa morelê dikin!

Meşên ku nirxên wê yê azadiyê bilind…

Pir xete tê kirin. Ez pir aciz di bim. Ma qey mirov zereri di de azadiyê? Meyzekin cîhan li ser milên minin lê, hemû meşên min jî meşên azadiyê ne. Ya rastî jî kes weke min westiya yî û dema di meşe jî bi behn re di mîne nîne.

Di encamê dawî yê de mirov, bi hêza birdozî re azade.

Hûn çi dikin bikin xwe bêxin jinên milîtan.

Milîtanek jin bedele tabure.

Mixabin ew pinbê ji bo Tansu çiler ji wisa di got. Di got ev jin bedele taburekê ye. Lê, di be ku ew tabura sexte, direw û faşist. Yê me jî bedela tabura azadiyê ye.

Malbat tu tiştek ne daye we, we perîşan kirine. Ew fizîkê we di virde henek pêş ket. Em derfetê avakirina heskirinê biçûk ne bînin, min vane ne vekirin ezê demê pêş de vekim.

Heskirinê dayîna avakirin jî bi serê xwe çalakiye kê mezine.

Di civaka me de heskirin hatiye kujtin. Di van mijaran de bi feraset nêz bibin. Hewesên xwe yê hêsan bi heskirinê re tevlêhev nekin.

Tê afirandin!

  Tê afirandin!

Û henek bi sebir û bi feraset bi bin!

Hem jî ji bîr nekin ku hûn pêşengin!

Ji bîrnekin hûn pêşengin! Rehet nayê dest xistin.

Em meşa xwe berdewam bikin…

Bi ken- Zilam eciqîn. Ez kême kê din jî wisa bikim wê zilam şaş bi mînin. Wê bi bêjin ev çiye? Behsa jin û mina  dikin lê, meşekê wan yê ji rast jî nîne, tiştê kê wan yê bi terbiyelî jî nîne.

Dê em lez bi meşin…

Di sala 1987 dan de min meşekê wisa kiri bû. Kesên ku di wê demê de mane hene? Ew jî meşekê pir bi wate bû. Despêkê bû lê ew!

Çiqasî bi heycane ma ne wisa? Xebatê ku ez ti carî jê bêzar na bim meşa azadiyê ye?

Dikarin bi bêjin meşa ku xilas nabe.

Emê ji îro pêde jî berdewam bikin…

Yê hên berdewam bike, ev despêke kê biçûke…

Şêva 8’ê Adara sala 1998’an

 

 

 

Kategori: Reber APO